Marian's rubriek
Onze hond Juno
De naam ging vooraf aan de komst van onze hond. Onno van de Menkema heette hij, maar we hielden niet van Onno, dus op zoek. Een verrassend groot scala aan honden- en mensennamen liet zicht vinden op internet en zo kwamen we uiteindelijk uit bij Juno. De beschermster van het huwelijk en de liefde. Hoewel bij nader onderzoek op Juno, de vrouw van Zeus of Jupiter op het huwelijkse gebied wel wat aan te merken viel, is de naam prettig in het gebruik. Juno een vrouwennaam voor onze reu, dus. Toch zeg ik ook vaak bobbie, bokko of tjsossie.
De komst van ons kleine hondje was totaal niet voorbereid. Alleen in de zenuwen en in het gevoel van geen verkeerde dingen te willen doen, was merkbaar dat het om iets heel belangrijks ging. Een doos naast ons bed, veranderde de volgende nacht in een bench met bed in de kamer om het kleine schaapje ook daar een beetje thuis te geven na verlies van moeder en broers en zussen. Hij kwam op goede vrijdag, zodat ik een lekker lang weekend had om kennis te maken met ons kleine hondje. Uitlaten, maar hij loopt helemaal niet mee…. Doortrekken of wachten, verleiden of bevelen. Juno is nu twee en een half jaar oud en nog steeds blijken de eerste vragen relevant te blijven.
Oh wat heb ik mijn best gedaan, maar dat zou je eigenlijk veel minder moeten doen, maar dat is weer makkelijker gezegd dan gedaan. Alle gevoeligheden waar ik zo'n last van kan hebben in het maatschappelijk verkeer zijn aangeraakt. De belangrijkste is wel de machteloosheid als gevolg van het niet luisteren, nog eens aangewakkerd door het gevoel dat hij wel weer niet zal luisteren.
Onze Juno is de spiegel van mijn ziel gebleken, zoals voor hem, dit mijn dochter was. Het is eindeloos en veel wat er te leren valt voor beide partijen en nu vele cursussen en begeleiders verder, ben ik net als met mijn dochter, aangeland met Juno op de Vrije School voor Staande Honden van Bert Galjaard. Genieten en houden van je hond om daarmee te zorgen dat hij kan worden wie die is.
Onze jachthond Juno…... Vandaag nog zag ik hem langdurig met een andere hond vechten. Hoewel ik me heb voorgenomen dat niet meer te laten gebeuren, vond ik het in dit geval een goed plan. De andere hondenbezitster was een vriendelijke jonge vrouw die gewoon met alle rust bleek te kunnen waarnemen wat we konden zien. De honden bleven opboksen zonder escalatie, waardoor ik nu eindelijk eens rustig naar alle signalen kon kijken waar je altijd maar weer van hoort, maar waarvan ik vervolgens nooit heb begrepen wat er mee te doen. En overigens weet ik het nog niet.
Mijn vraag voor de komende tijd is het beantwoorden van ontmoetingen, waarbij strijd aan de orde kan zijn. In het bijzonder, zullen we voor de derde maal deelnemen aan de Heidewachtelwandelclub? Of wordt het weer een strijd om de macht, waar geen eind aan lijkt te komen en kunnen we beter op voorhand afhaken?
Graag houd ik u op de hoogte…
Marian Osse
Noblesse oblige
We zijn intussen aan het eind van de jachtcursus twee aangekomen. Nog één les en dan is hij waar hij zijn moet voor onze hond van twee en een half jaar. Een jachtproef C en mogelijk B zou moeten kunnen lukken. Vooral omdat hij gevoelig is voor de serieusheid van de proefsetting. Verder is hij klaar voor de jacht, dat wil zeggen; ik wil graag mee en ben bezig mijn wens kenbaar te maken bij mij bekende jagers. Ik heb er vertrouwen in en weet dat hij ongelooflijk goed is en het helemaal super vindt. Dat is wat ik dus intussen heb geleerd. En ik moet zeggen dat dat vertrouwen toch mede door de stroomband en groeiend inzicht is ontstaan.?p>
Onze Juno en ik waren al van kleins af in het jachtveld te vinden. We liepen door het veld en zaten op kleine heuveltjes om de wijde omtrek af te spieden op zoek naar wild. Het was altijd even spannend en in zijn onhoudbare jaren sprong hij als een wilde aan de lijn om te proberen er op af te gaan. De spanning het fluisteren of er iets zou zitten, enz, het was een groot gedeeld genoegen. Hij kijkt me dan af en toe met zijn grote neusgaten aan en is een en al actie. Uit de boekjes waarvan er zo velen zijn en waarin geen waarheid lijkt te bestaan, leerde ik om hem te gaan zitten bij het zien van wild, zodat hij rustig werd en er niet als een dolle achteraan wilde. Het ging best aardig en het zitten in het veld tijdens serieuze jachtzaken lijkt hij goed te snappen. Maar zijn aangewakkerde passie maakte tegelijk ook het gewone uitlaten in de buurt van katten tot een onmogelijke opgave. Gehoorzaamheidstraining had ik gevolgd en ik zag wel dat hij meer op mij gericht was daardoor, maar oh wee als er toch een kattengeur in zijn neus terecht kwam. Ook dat ging dan soms goed, maar dan kwam het, telkens als ik een zekere tevredenheid begon te ontwikkelen en ik hem bijvoorbeeld weer op een grasveld liet dollen met andere honden, leek hij geïnteresseerd in de honden, maar daarna werd al heel snel de wilde losheid weer wakker, en was hij als een speer verdwenen op zoek naar katten op voor hem bekende kattenplekken. En dan waren we weer bij af. Met veel geduld werd de gehoorzaamheid weer opgebouwd, de ruimte weer gegeven, en dan werd het toch weer verpest. Door de poten zakken en als een speer er achteraan.
Nu hebben we een stroomband. Iets wat ik nooit wilde, en zeker niet eerder dan dat ik ongeveer begreep hoe het zonder stroomband gaat en zou kunnen gaan. Nu werken we twee maanden met de band, en ik moet zeggen, de kattenjacht is compleet bezworen. De poes van onze buren die in onze voortuin woont en regelmatig bij de voordeur is te vinden, is nog wel interessant, maar maakt hem op geen enkele wijze meer doldriest. Als klap op de vuurpijl hebben we anderhalve week gelogeerd bij drie katten, Meneer, Matje en Roos. Roos en Meneer bleven gewoon zitten als Juno op hen af ging en keken hem aan alsof ze wilden zeggen, doe jij even gewoon hier in ons huis. Matje is wel nog een maal achterna gezeten, maar toch zijn we er in geslaagd om volledige rust te krijgen in alle dieren, min of meer in elkaar's nabijheid.
Het komen op de fluit is een makkie geworden en het los lopen met Juno is om die reden geen adrenaline en stress opwekkende toestand meer. Hoewel opletten zelfs met alle voorzorgsmaatregelen geboden blijft. Los fietsen door de stad is prima te doen, zelfs met voorbij stormende katten. En onlangs ben ik met Juno aan het Jacobs pad begonnen. Dagen van acht uur wandelen te midden van alle geuren, die hem voortdurend herinneren aan één van de 180 miljoen receptoren in zijn neus. Op smalle wegen met auto's van beide kanten loopt hij los langs de weg en "komt voor" bij aanrijdende auto's en loopt naast me tot ze weer weg zijn. Het is nog steeds hard werken, maar ik geloof langzamerhand wel dat we er in slagen om "gewoon een bijzondere hond te hebben". Bij het stuk door de stad was het helemaal voor elkaar. Hij ging vooruit en hield me steeds in de gaten. En dan weet en voel je een band met je hond en dat is nou het mooie …. En dan zat er in het stadspark weer een poes die opeens voor hem zat, switch naar de prey mode waar ik even niet op tijd bij was.
Social Mode, Prey mode, en Defense mode, is mijn vakantieliteratuur geworden. De Modal Theory. Ik weet intussen dat ik een enorm gedreven hond heb, en dat hett in de drie emotionele zijnstoestanden doorwerkt, maar ook dat het verplichtingen schept die in de titel verborgen liggen. Het verhogen van de drempel tussen de prey mode en social mode heb ik ongeveer door. Maar die op de loer liggende agressie, en/of dekzucht, vind ik nog behoorlijk moeilijk te handelen. Hoewel ook daar zal gelden, dat een versterking van de social mode (roedelbeleving) mogelijkheden geeft om de drempel naar de overgang in de defense mode te verhogen.
Tenslotte het nieuwste wat ik nu weer las was dat de echte beloning voor de gevoelige en intelligente jachthond niet in de brokjes en hapjes zitten, maar vooral in de enthousiaste stem en hele houding. Dat vind ik nu echt een zorg minder en een plezier meer. Bij Bert kun je nog even afkijken wat er mee bedoeld wordt.
Het is nog geen 6 september, ik weet nog niet of we mee gaan wandelen met de noordelijke heidewachtels ….
Vriendelijke groet,
Marian
Juno op examen
Onze Juno blinkt al zo lang uit in mijn ogen. We hebben langzamerhand voldoende moed en zelfvertrouwen opgebouwd om ons in te schrijven voor de jachthondenproeven. We geven de voorkeur aan de gezelligheid van de Heidewachtelvereniging als organisator van de dag, maar dat betekent voor ons dat we ver weg moeten en vroeg op. Voor de gelegenheid pakken we onze superbolide en rijden geheel ontspannen naar Haaften in de Betuwe. We komen op een idyllisch plekje aan in het Waardmanshuis, gelegen aan de dode arm van een grote rivier. In de rij voor de definitieve aanmelding en het uitzoeken van de eend. Ik dacht ik neem een kleine want Juno heeft het nog niet zo op eenden in zijn bek, zo is me gebleken, en dan lijkt me een kleine makkelijker dan een grote. De week voorafgaand aan de proef hebben we elke dag de dode eend zo goed mogelijk weer tot leven gebracht ten einde daarmee de interesse voor Juno te wekken. En we zijn een eind gekomen, maar om nu te verwachten dat een markeerapport op zestig meter en een verloren apport over water tot de mogelijkheden ging behoren, heb ik hoewel we er wel op getraind hebben, maar wijselijk uit mijn hoofd gezet.
Het uitzoeken van de eend bleek niet mee te vallen; eigenlijk kreeg je er gewoon een toebedeeld. De eerste opdracht was een verloren apport in dichte dekking. Een B onderdeel, maar ook voor de C-ers een haalbaar proefje. Juno nam zijn kans waar en ging op ontdekking in een groter gebied dan normaal gesproken tot de reikwijdte van de proef hoort. Wel had hij vrij snel de eend opgespoord, maar het meenemen van de eend naar zijn baasje hoort er ook bij, dus daar moeten we nog wat aan werken. Daarna het 2 minuten stilliggen. Met een andere hond werd Juno neergelegd. Gelukkig had hij geen uitzicht op de paarden. De andere hondenbezitter en ik gaan op de "gang" om onze twee minuten uit te zitten. En opeens, na 1 minuut 23 seconden, verschijnt Juno uit de bosjes, heel lief op zoek naar mij. Ik begroet hem hartelijk. We liggen dus meteen uit de race, voor zowel de B als de C proef.
De andere oefeningen gingen beter en slechter maar allemaal voldoende, 7 gemiddeld. Achteraf gezien lag het diploma toch binnen hondbereik. We genieten verder van de sfeer, de oefeningen, het vreemde uitzicht, want telkens zie je de bovenkant van binnenvaartschepen voorbij glijden, met op de voorgrond konijntjes apporterende honden. We ontmoeten zijn vader, Chico en praten met degene die de opa had van Juno. Er is liefde op het eerste gezicht. Lekkere broodjes van de firma uitgekookt en dan weer op weg naar het noorden. Zonder diploma, maar met een tevreden gevoel.
Vriendelijke groet,
Marian
Veldwedstrijd 1
5 september 2009 Eexterveen
Toevallig hoorde ik van de Bracco Italiano Club dat zij een veldwedstrijd organiseerden en voor ik er erg in had, stond ik op de deelnemerslijst en gingen we de eerstvolgende zaterdag vroeg op pad naar Eexterveen. Achterom bij het dorpshuis 't Achterhoes blijken de voorjagers keurmeesters en andere belangstellenden al aan de koffie te zitten. We krijgen de loopvolgorde te horen. Juno en ik zijn nummer een. Dat begint in ieder geval goed.
Het is nat, doornat en de regen valt zonder ophouden de hele dag uit de hemel. Wij staan klaar bij de bieten. We staan dichtbij een sloot waar we langs moeten lopen richting eindeloosheid. De revierbreedte, dat wil zeggen de breedte van het veld dat Juno geacht wordt af te grazen met zijn neus in de lucht is behoorlijk breed. Maar ik begrijp zelf dat hij vooral in de buurt van de sloot moet werken. Juno houdt mij goed in de gaten, en is tegelijk zich welbewust dat het om fazanten gaat. Al heel snel stoot hij er een fazantenhen uit en vliegt hij er met hoge snelheid achteraan. Ik hoor een lage fluittoon. En dat wil zoveel zeggen als, dat je beurt voorbij is. Hij heeft de hen geflushed. Dat is dus iets anders dan voorstaan en daarmee doorgaan tot ik bij hem in de buurt ben. Ik was tevreden dat hij mij in de gaten hield, dat hij leek te weten wat hij moest vinden en dat hij er ook een fazant uitstootte. En natuurlijk, we hebben veldwedstrijdervaring opgedaan. Bij de eerst volgende gelegenheid, (een week later) koop ik het boek van onze keurmeester Peter Eering: de staande jachthond in de praktijk.
Intussen trainen we weer verder voor de gewone Orweja proeven. Ik merk dat veldwerk en Orweja toch enigszins haaks op elkaar staan. Bij het veldwerk heeft je hond eigen initiatief nodig en een sterke drive om zo'n ongemakkelijk gebied af te scannen, om tenslotte de lang gezochte fazantenhaan onder de bladeren vast te zetten, en te verhinderen dat die ongezien met een grote sprint onder het loof naar voren sprint. En het op de baas letten is handig, maar zeker niet doel nummer een op dat moment. De dag is ronduit kleddernat, maar de sfeer zit er erg goed in. Het is de eerste Bracco wedstrijd in Nederland en het valt me op dat er veel toffe dames bij zitten, die er van genieten het veldwerk uit te oefenen en verder te leren. De jagermeester en zijn veldcombinatie zijn bijzonder gastvrij en belangstellend. Al met al gewoon een heel gezellige dag in een kletsnat Drenthe. Zo'n bus met koffie en koek, is dan wel een uitkomst.
Veldwedstrijd 2
3 oktober Stadskanaal
Er is ons weer een natte dag beloofd, maar nu heb ik mij intussen een echte jagersregenbroek aangeschaft, en heb ik mijn waxcoat nog eens goed in gesopt met echte was. Gelukkig blijkt de voorzorg genoeg bezwerend effect te hebben op de lucht. Het blijft erg lang droog. We komen samen bij het café Harry Schut, waar deze keer de dag door de Heidewachtelvereniging is georganiseerd. We horen daar wat de loopvolgorde is. Hier leer ik dat het door middel van loting wordt bepaald. En of de duvel er mee speelt. Juno en ik zijn weer nummer één. Ik word zenuwachtig. Ik heb veel geoefend met hem in uiteenlopende, in ieder geval altijd erg prikkelende, gebieden en altijd wist hij wel een paar fazanten er uit te lopen, maar ook een keer stond hij perfect voor een fazantenhaan. Hij weet helemaal wat de bedoeling is, en een zekere gretigheid kan hem daarbij bepaald niet ontzegd worden. Nadat we in een lange sliert door het veld naar de bieten zijn gereden, stappen we uit. Juno en ik lopen vast naar ons beginpunt. Uit mijn boek heb ik inmiddels geleerd dat je niet moet beginnen op de plaats waar de keurmeesters je neerzetten, maar dat je gewoon afhankelijk van de omstandigheden je hond op een door jou gewenst punt kunt inzetten, mits op een lijn met de keurmeesters.
Geheel tevreden zet ik Juno in en nog geen twintig meter verder heeft hij al lucht van fazanten. De bieten zijn wel erg dicht op elkaar gepoot en zijn ook goed bemest. Het is bijna geen doorkomen aan, en om dan je hond tegelijk in de gaten te houden tussen metershoog bietenloof en er bij in de buurt te komen als dat nodig mocht blijken is voorwaar geen simpele opdracht. De keurmeester vindt dat ik alerter moet zijn. Juno couleert, in ieder geval trekt hij op twee poten omhoog door de bieten. Hij blijft er wat in het rond trekken, tot zijn belangstelling er voor verflauwt en wij ons reviertraject voortzetten. Er staat een harde wind. Ik hoor weer de lage fluittoon, maar deze keer blijkt het gewoon de 1 minuutswaarschuwing te zijn. Juno loopt al met al heel wat minuten geanimeerd door het veld, tot tenslotte er een eind aan de pret komt. Juno blijkt niet systematisch genoeg te zoeken en hij gaat daarbij ook niet breed genoeg, en soms te veel op spoor. Ik had hem aan de lage kant moeten inzetten, zodat hij als vanzelf wel in de wind de andere helft van het veld zou meenemen. Bij mezelf denk ik dan dat ik hem toch maar mooi intuïtief dichtbij de fazanten had ingezet. Weliswaar zonder succes, maar toch. De keurmeesters vragen zich nog vertwijfeld af of ik wel door heb wat er moet gebeuren, toen ik klaarblijkelijk niet accuraat genoeg had gereageerd op het moment dat Juno verwaaiing kreeg.
Marian Osse