Met Pascha en passie op jacht
Pascha is onze derde Duitse Staande Korthaar in 29 jaar, de eerste twee waren DSK teven, waar wij met veel plezier als gezinshonden van genoten. Rond juni 2006 zijn we toch weer opzoek gegaan naar een jonge pup. Via de Nederlandse Duitse Staande Korthaar vereniging zijn we bij een nestje in Winterswijk terecht gekomen. Het was liefde op het eerste gezicht. De fokker en tevens jager, wilde een keer een nestje bij zijn hond hebben en is op zoek gegaan naar een dekreu van goede afkomst met jachtervaring. Deze heeft hij in Duitsland gevonden.
Wij hebben assistentie bij het opvoeden gehad van een mevrouw, die dit ras en andere staande honden trainde voor de KNJV en individueel klaarstoomde om gebruikt te kunnen worden als jachthond. Deze mevrouw kwam elke zaterdagochtend langs om ons en Pascha te trainen, hier werden de grondbeginselen voor gehoorzaamheid voor de jacht bijgebracht. Op een bepaald moment kwamen wij er steeds meer achter dat Pascha alles deed wat de trainster wilde en zodra zij was verdwenen weer in zijn oude patroon viel. Dit hebben wij met haar besproken en zij heeft ons geadviseerd om meer in groepsverband te gaan trainen. Wij hebben ons aangemeld bij de wintertraining van Paul de Vos, waar wij werden ingedeeld in de groep van Bert Galjaard.
Deze groep bestond voornamelijk uit Continentale Staande honden van nagenoeg dezelfde leeftijd, toen circa een halfjaar oud. De filosofie die Bert hanteerde, ging ervan uit dat de opleiding zo ingericht moest zijn dat datgene eerst wordt aangeleerd waarvoor ze gefokt zijn, namelijk zoeken en voorstaan op wild. Dus eerst veldtraining en dan pas training na het schot.
Steeds vaker kregen we trainingen die afgeleid waren van de jacht en op diverse locaties. Bert zijn passie werd steeds meer en meer overgebracht op de honden, hun voorjagers en familieleden. Wekelijks keken we naar de trainingen uit, zelfs belangrijke afspraken werden verzet. Na de wintertraining volgden wij de standaard KNJV zelfopleiding jachthonden, apporteren na het schot, wat dus mooi aansloot bij Bert zijn training. Mijn eerste veldwedstrijd heb ik vervolgens gelopen in Stadskanaal.
Tegen de tijd dat het jachtseizoen werd geopend, zei ik tegen mijn vrouw: "Ik ga nu toch een keer proberen om met Pascha op jacht te gaan". Binnen mijn eigen relaties heb ik lopen netwerken. Totdat er een concrete uitnodiging kwam van Bert om mee te gaan op een zaterdagmiddag met de jachtcombinatie Eexterveen. Dit vond ik wel zo prettig omdat mijn vertrouwde trainer er dan ook bij was en zeker voor een eerste keer.
Zaterdagmiddag 17 november 2007, 13:15 uur, was het dan zover. De week daarvoor nog de laatste dingen voor mijn outfit aangeschaft, want er zou niets aan het toeval worden overgelaten. Zaterdagochtend twee keer Pascha uitgebreid uitgelaten, want het past immers niet dat hij al na 5 minuten zijn behoefte in het jachtveld zou gaan doen. Om goed 1 uur kwam ik aan, je wilt niet de eerste zijn maar zeker niet een van de laatste. Ik werd door Bert voorgesteld aan de jachtmeester en zijn jagers en drijvers. Er waren 4 jagers met geweer waarvan 2 hun hond bij zich hadden, 2 drijvers zonder hond, 2 voorjagers met hond.
De jachtmeester vertelde ons wat de bedoeling was deze middag. Hij had vooraf de velden uitgezocht waar we naar toe gingen. Iedereen kon zich hier in vinden. Eenmaal bij het open veld aangekomen, werd de strategie besproken hoe het veld af te zoeken. Gezien zijn ervaring heb ik mij in eerste instantie zo dicht mogelijk bij de jachtmeester gevoegd en gevraagd mij te corrigeren waar nodig. Pascha zocht het veld mooi breed af, maakte grote slagen en een sloot werd genomen alsof hij er niet was. Tevens volgde hij mijn aanwijzingen goed op. Een paar keer waren er een hen en een haan opgevlogen, echter op te grote afstand. Een haas rende weg waarop twee jonge honden de achtervolging inzette, zodat er niet veilig op geschoten kon worden.
Vervolgens werd er uitgeweken naar een groot veld van circa 16 Ha met een hoge groenbemesting van ongeveer 60 cm hoog. Hier werd wederom de strategie besproken om op welke wijze dit veld af te zoeken. Er werd gekozen om voor de wind te gaan jagen wat, samen met het hoge gewas, een extra handicap is voor de honden om de verwaaiing goed op te pakken. De achterliggende gedachte hiervan was dat het wild, dat los komt of aangeschoten is, niet op belendende percelen van ander jagers terecht zou komen. Deze plausibele verklaring kon ik wel in de juiste context plaatsen.
De jagers, drijvers en voorjagers met hun honden werden verdeeld over het veld en na een signaal van de jachtmeester werd er op linie gelopen. Pascha kwam vrij snel voor te staan, zo snel dat Paul de Vos, die naast me liep, er mij op moest attenderen. Een fazantenhen was het resultaat en er werd dus niet geschoten. Vervolgens ging Pascha weer voorstaan, stootte een haan op, die hij bijna bij de staart te pakken had. Gezien de vlucht van de haan was het niet veilig om hierop te schieten. Mijn aandacht voor de hond werd steeds intensiever en ik dacht bij mezelf van hoe doen die jagers dat dan wel, die en een geweer bij zich dragen en de hond bij zich hebben. Zij moeten snel reageren op de fazanten (is het een hen of haan?), daarbij ook nog rekening houden met de hoge snelheden waar de fazanten mee op- en wegvliegen en dan nog de controle over de veiligheid van hun hond en de omgeving houden. Chapeau!
Tijdens het jagen op fazant, dat nu redelijk succesvol werd, kwamen er steeds meer reeën ons pad kruisen. Pascha gehoorzaamde op de rolfluit door er niet achteraan te gaan, maar werd door de sporen wel afgeleid van dit wild ten opzichte van de fazanten. Tussentijds werd het thans geschoten wild even weggebracht door de jachtmeester naar zijn auto, voor ons een moment van rust, wat voor mij en een aantal anderen een welkome onderbreking was gezien de bezwete voorhoofden. Het was namelijk zwaar toeven op het natte veld, waarin je tot voorbij de enkels in wegzakte. Wat mij bijzonder opviel, was het in acht nemen van de veiligheids instructies. Bejaging van de velden werd uitsluitend gedaan als het veilig was.
Vervolgens gingen we een stuk verder met de auto naar een nog niet geoogst maïsveld. Dit hebben we ook afgezocht met onze honden, maar er werd geen wild gevonden. Het belendende perceel bestond uit een groenbemesting welke niet zo hoog was als het vorige. Nu werd er weer tegen de wind gejaagd en het resultaat mocht er zijn; de ene na de andere fazant vloog op en werd geschoten. Pascha werd gaande weg door de vele schotenwisselingen iets timide en bleef dichtbij mij in de buurt en het zoeken was hem, door het lawaai iets vergaan. Het zij hem vergeven, het was voor hem de eerste keer op jacht. De schemering begon bijna in te vallen, toen wij naar het dorpshuis gingen om het tableau uit te stallen: 9 fazantenhanen en een haas, een mooi resultaat.
Met zijn allen nog even bijkomen en napraten in het dorpshuis onder het genot van een lekkere bak koffie. Er werd afgesloten met een heerlijke jachtbitter. Langs deze weg wil ik mijn dank uitspreken aan de jachtcombinatie Eexterveen voor de uitnodiging, voor deze enerverende middag.
Alko Vos
Gewapende wandeling
Na de eerste jacht met Pascha vorige week, opnieuw een uitnodiging. Deze keer was het een bekende uit mijn zakelijke relaties. Normaliter jaagt hij samen met nog 1 of 2 jagers die ook van zijn jachtgebied gebruik mogen maken. Hij was nu echter alleen in gezelschap van zijn Duitse Staande Draadhaar van 7 jaar.
13.00 uur zaterdagmiddag, locatie Muntendam. Het jachtveld was een veenkoloniaal gebied tussen Muntendam en Tripscompagnie. Het gebied was zeer veelzijdig; groenbemesting, open vlaktes, waar aardappelen en bieten waren gerooid, ingezaaid rogge, grasland, verwilderde sloten, bos en ruigtes waar vroege woningen hadden gestaan en wat nu totaal verwaarloosd was. Kortom, mijns inziens waren alle ingrediënten voorhanden om er een succesvolle middag van te maken.
Overleg met de jager werd er tegen de wind ingejaagd, om de verwaaiing voor de honden zo optimaal te laten verlopen. De jager memoreerde nog aan vorige week dat ze een heel mooi tableau hadden geschoten. De jager was zeer hoopvol voor deze dag. Na enige sloten en open velden te hebben gehad, kwamen wij bij een vossenbouw, de jager attendeerde mij op de stank die er uitkwam, ook de honden werden hier onrustig. Onze zoektocht werd voorgezet door de groenbemesting, ik had het beeld nog van vorige week toen de ene na de andere fazant los kwam vanuit een zulk soort groen. Het resultaat was ditmaal echter nihil. Na wederom een sloot te hebben genomen met opslag van struiken, kwamen er uiteindelijk drie hennen los.
Nu werd er een gerooid aardappelveld afgejaagd. De instructie was kort en duidelijk: de honden moesten naast of achter ons los volgen, want er werd nu op hazen geschoten en dat is te lastig wanneer de honden in het schootsveld lopen. Er ontsnapten een aantal hazen uit hun leger, maar deze waren op te grote afstand voor het schot. Halverwege de middag werd een kleine pauze ingelast, waarvan de jager gebruik maakte om mij enige voorlichting over zijn geweer te geven. Hierna werd een gebied met diverse bebossing en ruigtes afgezocht, een gebied waar de beide Duitse Staande honden zich in konden uitleven. Het resultaat was hier echter ook niet om over naar huis te schrijven: één fazantenhaan.
Gaande weg naar het einde van de middag werd er nog een stuk grasland genomen en een stuk bos werd er nog afgezocht, maar wederom geen wild. We hebben samen met de honden grote inspanning gedaan om toch resultaat te krijgen, maar het mocht niet baten. De jager sloot de jacht dan ook af met een gevleugelde uitspraak: “Dit was vanmiddag een gewapende wandeling.”
Om de teleurstelling bij de jager wat dragelijker te maken, heb ik hem uitgenodigd voor een fijne kop erwtensoep in het plaatselijke café. Voor mij en Pascha kon de middag niet meer kapot. 's Avonds lagen we met zijn beide uitgeteld bij de open haard.
Alko Vos
24.11.2007
Vrouwenjacht
Alko Vos heeft dit jachtverslag opgedragen aan de combinante Loa Poppinga-Klasema die ondanks haar chemotherapie vaak mee op jacht ging als drijver. Loa is 18 april 2008 overleden.
Afgelopen week: 's nachts koud met temperaturen onder nul, overdag rond het vriespunt en de laatste dagen er zelfs onder, waarbij de afgelopen nachten matige vorst voorkwam. De natuur was stralend wit door rijpafzetting, de zaterdag voor kerst was in winterse sferen en vergezeld van een stralende zon.
Elf jagers en drijvers, waar onder een vrouwelijke jager, verzamelden zich op deze fantastische dag bij de jachtresidentie van de Jachtcombinatie Eexterveen. Alvorens de jacht begon, was er een melding binnengekomen bij de Jachtmeester, dat er een ree was aangereden door een auto en was verdwenen in het jachtveld. Na kort overleg werd er besloten dat twee jagers met een hond, welke bekwaam was in het zoeken van een zweetspoor, zich gingen bezighouden met het zoeken naar het gewonde dier. De rest ging op hazenjacht.
De jagers en drijvers werden verdeeld over de grote gerooide percelen. Twee jagers met geweer liepen naar het einde van het af te drijven perceel, om hier de weg rennende hazen op te vangen. Aan weerszijden werden de drijvers met honden gepositioneerd en een hond in het midden van het veld. De aangrenzende sloten werden door de honden afgezocht en op de hard gevroren ondergrond werd door drijvers en jagers voor de voet gejaagd. Ik was nu in een echte drijfjacht beland. Na ca. 100 meter vanuit de bewoonde wereld kwamen de eerste hazen uit hun leger, een van de vluchtende hazen werd geschoten door een postende jager en een tweede werd door een genodigde gastjager geschoten. Hij werd als gast door een ieder gefeliciteerd met de toevoeging "Weidmannsheil". Het zonnetje scheen er heerlijk op los alsof het hoogzomer was. Ik kwam er nu achter dat de hoeveelheid kleren, die ik had aangetrokken om de kou te trotseren, nu tegen mij werkte met deze heerlijke winterzon. Tijdens een kleine onderbreking werden we getrakteerd door de gastjager op verschillende soorten Duitse jagersworst.
We gingen verder op aanwijzing van de jachtmeester om de bellende percelen nu af te drijven. De organisatie was gelijk aan de vorige drift. Aan het eind van de percelen waren nu ook de andere twee jagers gepositioneerd, welke eerder deze middag op nazoek waren gestuurd naar de aangereden ree. Bij hen aankomend hebben we hun ervaring geëvalueerd van het volgen van het zweetspoor van de aangereden ree, wat niet tot het gewenste resultaat heeft geleid. Bij het vervolgen van de jacht keken we tegen een laag hangende zon aan, welke het zicht van de jagers verminderde en dus een extra handicap was om de weg rennende hazen in het vizier te krijgen.
Er was binnen de groep jagers een ontevreden gevoel over het niet binnenhalen van de aangereden ree. Na goed overleg werd besloten om toch nog een perceel met groenbemesting met z'n allen af te zoeken, waar mogelijk het gewonde dier zich in kon bevinden. Gaande de zoektocht deed de schemering zijn intrede en de jacht werd afgeblazen. Haas op het menu tijdens de kerst was geregeld.
Bij de jachtresidentie aangekomen en het uittrekken van de laarzen, zei de vrouwelijke jager tegen de groep dat dit een "vrouwenjacht" was. Die opmerking vroeg om nader uitleg en zei vertelde mij dat de prachtige weersomstandigheden synoniem waren voor de term "vrouwenjacht".
Bij de afsluiting met koffie en een toepasselijke Jägermeister werd toch wel duidelijk dat deze vrouwenjacht de aanwezige mannen ook wel bijzonder aanspreekt.
Mijn dank gaat uit na de Jachtcombinatie Eexterveen, welke het mogelijk maakt dat een niet jager op deze wijze affiniteit krijgt met de jacht.
Alko Vos
22.12.2007