Joppe op jacht
Afgelopen zaterdag (10 november) was het zover. Na een hele zomer KNJV-werk en een najaar vol veldwedstrijden, mochten we alles wat we tot nu toe hebben geleerd in de praktijk gaan brengen: We mochten mee op jacht!
Het avontuur begon rond het middaguur. Bert (onze supertrainer, dat mag ook wel eens gezegd worden!) wachtte ons in Bedum op. Joppe (onze Weimaraner van anderhalf jaar oud) en Ula kregen eerst de tijd om uitgebreid kennis te maken (ze moesten immers samen in de auto) en daarna reden we naar Eexterveen. Na een kennismaking met de jagermeester en de andere jagers gingen we op weg naar de velden.
Na een strategisch overleg begon de jacht in een veld bieten. Met Joppe en Ula op de flanken, gingen we op linie het veld bejagen. Het leek meteen zeer veelbelovend! Zowel Joppe als Ula stond regelmatig voor. Jammer genoeg werd er niets geschoten in dit veld. Soms kwam er een hen op (maar die worden niet geschoten) en we hebben ook kans gehad op enkele hanen. Een gemist schot en een passerende auto waren er debet aan dat de rugzakken aan het eind van dit veld nog leeg waren.
Fazant was trouwens niet het enige wild wat we tegenkwamen. We hebben enkele houtsnippen gespot. Niet bejaagbaar, maar wel geweldig om naar te kijken! En ook de reeën lieten zich prachtig zien. Heel bijzonder was het om te zien dat een ree pas wegrende nadat de voltallige linie inclusief honden haar al gepasseerd was, slim!
Na de bieten en een stuk bladkool zijn we over een kaal stuk aardappelland gegaan met de bedoeling om hazen te schieten. De honden moesten op dit stuk aan de lijn, dus voor hun was dit minder spannend. Maar niet lang daarna waren ze weer aan de beurt! Een brede wijk (sloot) met veel riet en begroeiing was de volgende opdracht. Een heel andere tak van speursport, maar na een tijdje werden Ula en Joppe er steeds handiger in. Dit resulteerde in de eerste vangst van de dag: een haas die door Ula vakkundig uit de sloot werd verdreven. Omdat het Ula’s verdienste was, mocht zij de haas apporteren. Aan het einde van de jacht, het begon al een beetje te schemeren, hebben we nog een stuk bladkool afgezocht. Jammer genoeg hebben we daar niets kunnen schieten, zodat de haas als enige trofee mee naar het café ging.
Mijn plezier was er echter niet minder om! Het is prachtig om te zien dat je staande hond doet waarvoor hij gemaakt is! Mooie brede slagen maken, soms abrupt draaien om te checken of het verwaaiing klopt, strak voorstaan en dan een fazant opstoten. En dan die passie… Het is een prachtig schouwspel! Je voelt je als mens wel heel nietig als je door een veld loopt en zelf niet eens het kleinste geurvlaagje van een fazant opsnuift, terwijl je hond de een na de ander vindt!
Ik heb echt genoten van de kans die de jachtcombinatie ons heeft geboden om eens een echte jacht mee te maken en ik wil iedereen daar dan ook hartelijk voor bedanken! Het was prachtig!
Elise Zuidema
Joppe op herhaling
Op 1 december mochten Joppe en ik wederom mee op jacht in Eexterveen. Ondanks de slechte weersvoorspelling (hagel, storm en onweer!) gingen we met frisse moed naar Drenthe. Daar aangekomen bleek dat Piet Paulusma het deze keer niet bij het rechte eind had! Gelukkig! De hele middag een lekker waterig zonnetje en geen spatje regen. We gingen jagen aan de kant van het dorp waar Pecs zoveel succes had gehad, dus dat beloofde een goede middag te worden!
Het eerste veld met bladkool leverde nog niets op. Maar toen we naar de overkant van de weg gingen, ‘regende’ het plotseling fazanten. Ik durf niet te zeggen hoeveel hennen we hebben gezien, maar het waren er ontzettend veel. Een goed teken voor volgend jaar, dan komen er vast veel kuikens! De enkele haan die loskwam, kon om verschillende redenen niet worden geschoten. Dit hennetjesfestijn was voor de (jonge) honden trouwens wel heel goed. Ze hadden telkens succes en er kwam steeds meer passie naar boven borrelen.
Na een welverdiende Italiaanse worstpauze (met dank aan Paul!) gingen we een klein stukje maïs in. De jagers bleven er buiten staan en de voorjagers met honden gingen er doorheen. De spanning steeg, maar de rugzakken waren nog steeds leeg…
Daarna weer verder in de bladkool, deze keer met de wind mee. Vanwege de ongunstige wind, verwachtte ik eigenlijk niet zoveel van dit veld. Maar het tegendeel werd bewezen! Joppe stond op een gegeven moment een beetje apart voor. Hij keek als het ware over zijn schouder. Dat kwam omdat hij de fazant eigenlijk al voorbij was toen hij lucht kreeg. Door deze vreemde manier van voorstaan, dacht ik aan loos alarm. Maar er kwam een prachtige haan op die meteen door Paul werd geschoten! Een punt voor Joppe! Dit was Joppe’s eerste kennismaking met warm wild. Gelukkig heeft hij deze test prima doorstaan. Hij gaf het wild netjes af.
Ook Diletto stond een paar keer mooi voor en kreeg loon naar werken toen ook zijn fazant werd geschoten. De linie zette zich weer in beweging. Nog voordat we goed en wel 5 stappen hadden gezet, was het weer raak. Joppe stond weer voor (wederom in zijn rare over-de-schouder-pose) en zijn tweede fazant kon worden binnengehaald. Zo’n succes smaakt natuurlijk naar meer. Bij de volgende fazant stond Joppe er zo dicht bij dat hij het hennetje zo uit de lucht kon pakken toen ze opvloog. Niet helemaal de bedoeling, maar dat kan een jonge hond een keertje overkomen. Gelukkig kon de jagermeester er wel om lachen!
In het laatste veld werd uiteindelijk niets meer geschoten. Dit kwam mede door de lage zon. Soms was het bijna niet te zien of er nou een hen of haan opvloog. Maar de tassen waren goed gevuld en dan maakt dat niet meer zoveel uit.
Het tableau bestond dus uit 4 hanen en de onfortuinlijke hen. Ook dit was voor Joppe een leermoment. Hij moet het tableau natuurlijk respecteren en alles netjes laten liggen. Maar de eerste aanblik op al het moois was zo verleidelijk dat hij toch nog even een fazant moest pikken… Later begreep hij wel dat hij er af moest blijven.
Onze jachtmiddag was voorbij na een heerlijke kop koffie in het dorpshuis. Maar, dankzij Bert, was het jachtweekend nog lang niet voorbij! Robbert en ik werden zondag uitgenodigd voor onze eerste slachtles! Onder toeziend oog van de meester hebben we de fazanten ontdaan van borst en poten. Afgelopen week hebben we ervan gesmuld. We hebben het vlees eerst als filet en daarna als ragout klaargemaakt. Zalig! Ik denk niet dat er veel mensen zijn die zo’n uitgebreide jachttraining meemaken als wij! Zowel het voorjagen, slachten als wildproeven wordt ons bijgebracht! Fantastisch!
Ik wil wederom de jachtcombinatie Eexterveen hartelijk bedanken voor een geweldige middag! Het was weer grandioos!
Elise Zuidema