Chuck scoort!
Na een wat mislukte veldwedstrijd in april van dit jaar besloten we het er nog een keer op te wagen. We hebben toen veel geleerd en we zijn ook al weer een half jaar verder. Onze jonge reu Chuck, een Griffon Korthals, is in dit laatste halfjaar goed vooruit gegaan en fazantjes zoeken vindt hij het leukste wat er is. Maandag 10 oktober werden we voor de jeugd veldwedstrijd om 8.30 uur verwacht in Roswinkel. Niet zover van onze woonplaats dus konden we uitslapen. Dat is heel wat meer relaxed dan om 5 uur je bed uit en 2 uur autorijden. In Roswinkel kwamen we bekenden tegen van de vorige keer en ook mensen die we op de KNJV proef hebben ontmoet (Chuck heeft inmiddels ook een C diploma). Die jachthondensport is maar een klein wereldje zo blijkt. Na een paar bakken koffie en uitleg over de dag, gingen we op pad. We waren ingedeeld in groep van 10 combinaties voorjagers-hond en welja wij waren nummer 10 op de lijst. Eerst maar naar het bietenveld rijden. Daar aangekomen vertelde de keurmeester nog even de gang van zaken. Op het langgerekte veld van ongeveer 2 km zouden de honden zo'n 10 a 15 min. Jagen in verband met de zwaarte. Dan zou de volgende combinatie ingezet worden. Maar wij waren nummer 10……..dus na veel wachten, kijken, becommentariëren waren we pas om een uur of 11 aan de beurt. Chuck was inmiddels aardig opgefokt van het wachten in de auto en later buiten van de lekkere stevige wind. Met de neus in de lucht liep hij mee langs het veld naar de inzetplek. Die was inmiddels aan het einde van het bietenveld. Er was al wel een fazant opgevlogen, maar degene die voor ons waren, vertelden dat er 'lopers' waren, dus fazanten die onder het bietenblad de benen nemen om zover mogelijk van de honden weg te komen. Voor ons zou dat weleens gunstig uit kunnen pakken gezien we het laatste stuk van het veld moesten bejagen. Chuck ging vol enthousiasme de bieten in. De eerste paar slagen gingen best goed en hij tekende al op het rechter stuk van het veld. Maar Chuck was er nog niet zo zeker van en ik kon hem door sturen, misschien kon hij de verwaaiing met de volgende slag beter in de neus krijgen. Het was niet gemakkelijk om Chuck zijn slagen te laten maken door de hoge bieten. En het is zeker niet gemakkelijk om je hond enthousiast te sturen zonder zelf op je plaat te gaan tussen de bieten. Ineens was Chuck weg. Ik had hem zien vertrekken op een trekkerspoor en dacht nog: 'jammer hij gaat nu te ver vooruit'. Voor ik het wist zag ik hem niet meer tussen de bieten, zelfs geen wapperende staart. Daar had een belletje bij mij moeten gaan rinkelen, want geen staart …….dan moet hij wel voorstaan! Een toeschouwer die vlakbij was, stak zijn hand op. Gelukkig hadden de keurmeester beter zicht, want ja ja……..Chuck stond voor als een huis op een fazanthaan. Ik was wel 30 meter van hem af en kon niet snel door de bieten bij hem komen. De fazant vloog op en ik had eigenlijk moeten schieten met het alarmpistool om het punt te claimen. Maar ja niet alleen de hond moet veel leren, de voorjager minstens zoveel. De keurmeester heeft Chuck toch een punt toegekend en in de tweede loop op een stoppelveld mocht ik nog even schieten. Dat ging goed. Chuck is heel schotvast en ook op het stoppelveld had hij verwaaiing en flushte hij nog een fazant hij de slootkant waar een vorige hond twee keer langs was gelopen. Chuck heeft nu een 'kwalificatie: goed' op zak met een zeer goede neus. En wij zijn beretrots!
Ine (voorjager) en Frans.